Star Wars Zero Company – recenzja

SoSlowGamer
Star Wars Zero Company – recenzja

Star Wars Zero Company to jedna z tych gier, które od pierwszych minut pokazują, że Bit Reactor doskonale rozumie, czego potrzebuje uniwersum Gwiezdnych Wojen. Nie jest to kolejna produkcja o Jedi, w której cała fabuła kręci się wokół Mocy, mieczy świetlnych i wybranych przez przeznaczenie bohaterów. Zamiast tego dostajemy turową strategię o najemnikach, banitach i ludziach działających na obrzeżach wielkiej wojny, gdzie lojalność bywa cenniejsza niż ideały, a każdy kredyt ma swoje znaczenie.

Zero Company korzysta z doświadczenia twórców XCOM 2, ale nie ogranicza się do prostego przeniesienia znanych mechanik w klimat Star Wars. Gra stawia na bardziej agresywny styl rozgrywki, współpracę między operatorami, elastyczne budowanie drużyny i starcia, w których pozycjonowanie oraz wykorzystywanie otoczenia mają ogromny wpływ na przebieg starcia. Jednocześnie nie broni się przed pewnymi problemami, które z czasem zaczynają przypominać, że pod filmową fasadą wciąż kryje się produkcja z ograniczonymi ambicjami mechanicznymi.

Fabuła

Historia rozgrywa się w schyłkowym okresie Wojen Klonów, ale nie skupia się na głównych bitwach Republiki i Separatystów. Zamiast tego obserwujemy wydarzenia z perspektywy mniejszej grupy najemników, którzy zostają wciągnięci w konflikt z tajemniczym kultem Nieskończonego Zwoju. To pokazuje, że obok wielkich konfliktów w galaktyce nadal są istoty, które są od tego daleko i żyją własnym życiem i swoimi bardziej przyziemnymi problemami niż ratowanie wszechświata.

Główny bohater lub bohaterka (zależnie od wyboru gracza) o imieniu Hawks, to były dowódca Republiki, który po porażce prowadzi tytułową Kompanię Zero. Wokół niego powstaje zespół zróżnicowanych postaci, z których każda ma własne motywacje, przeszłość i sposób patrzenia na wojnę. To nie jest drużyna idealnych bohaterów, lecz zbiór ludzi/kosmotów/droidów z bagażem, wyrzutami sumienia i często bardzo odmiennymi poglądami. Dzięki temu relacje między członkami załogi mają odpowiednią wagę, a rozmowy w bazie nie są tylko wypełniaczem między misjami.

Największą siłą scenariusza pozostaje antagonistka, Kundri Fathom, oraz jej kult Nieskończonego Zwoju. To nie jest kolejny klasyczny Sith ani jednowymiarowy złoczyńca, lecz postać owiana tajemnicą, która buduje wokół siebie realne zagrożenie. Wątek biologiczno-technologicznej plagi dobrze współgra z klimatem schyłku Wojen Klonów, a całość opowiadana jest z dość wyraźnym, filmowym sznytem. Nie jest to może najbardziej przełomowa historia w uniwersum, ale zdecydowanie jedna z lepszych w ostatnich latach.

Rozgrywka

Podstawy rozgrywki są znajome każdemu, kto miał styczność z serią XCOM. Dowodzimy czteroosobowym zespołem, wykorzystujemy osłony, planujemy ruchy i wykonujemy ataki z określonym procentem trafienia. To jednak nie jest zwykła kopia Firaxisowego klasyka. Zero Company wyraźnie zachęca do bardziej agresywnego stylu gry, bo małe mapy, brak mgły wojny i system punktów przewagi sprawiają, że starcia są bardziej dynamiczne niż w klasycznych XCOM-ach.

Najciekawszym elementem walki pozostaje mechanika wsparcia. W każdej turze jeden z operatorów może wezwać kolegę do pomocy, a ten wykonuje dodatkowy strzał z gwarancją trafienia. To bardzo potężne narzędzie, które wymusza myślenie o ustawieniu całej drużyny, a nie tylko o pojedynczym strzale. W połączeniu z systemem punktów przewagi pozwala budować naprawdę satysfakcjonujące kombinacje i łańcuchy akcji.

Dużym plusem jest też elastyczność rozwoju postaci. Większość operatorów można w dużej mierze przebudowywać, zmieniając ich klasy, broń i drzewka umiejętności. To daje sporo swobody w eksperymentowaniu, choć paradoksalnie sprawia, że niektóre decyzje tracą wagę, bo wszystko można zmienić w każdej chwili. Stała obsada ma natomiast unikalne zdolności i osobne wątki fabularne, dzięki czemu łatwiej się z nimi związać.

Niestety, nie wszystko w systemie walki działa równie sprawnie. Interfejs bywa toporny, a niektóre czynności wymagają zbyt wielu kliknięć lub nie dają wystarczająco jasnych informacji. Problem widać szczególnie przy ocenianiu pól widzenia, zasięgu ataków i działania mechaniki warty. To nie są błędy, które niszczą zabawę, ale w grze taktycznej, gdzie precyzja ma znaczenie, potrafią irytować.

Poza klasycznymi taktycznymi misjami możemy brać udział także w misjach szpiegowskich, które rozgrywają się automatycznie. Zamiast bezpośredniej konfrontacji gracz ma możliwość infiltracji, zbierania informacji i działania bardziej dyskretnie. Udział w misjach pozwala na zdobywanie pieniędzy, fantów oraz zacieśniania więzi pomiędzy członkami załogi co wpływa na siłę wspólnych ataków w klasycznych misjach. Dodatkowo realizacja misji zwiększa wpływy w danym sektorze, co zapewnia nam dodatkowe bonusy.

Klimat i oprawa

Zero Company bardzo dobrze buduje klimat brudnych, mniej idealnych Gwiezdnych Wojen. To nie jest galaktyka pełna błyszczących korytarzy i podniosłych przemówień, tylko świat pełen rdzy, dymu, zniszczonych osad i ludzi działających w cieniu większych konfliktów. Właśnie ten szorstki, dojrzały ton sprawia, że gra wyróżnia się na tle innych produkcji osadzonych w tym uniwersum.

Oprawa wizualna stoi na wysokim poziomie. Lokacje są szczegółowe, dobrze zaprojektowane i różnorodne, choć nie zawsze w równym stopniu. Scenki przerywnikowe wyglądają bardzo kinowo, a animacje twarzy i mimika bohaterów stoją na poziomie rzadko spotykanym w strategiach turowych. Muzyka Gordy’ego Haaba również dobrze wpisuje się w klimat serii i potrafi budować odpowiednią atmosferę w kluczowych momentach.

Nie wszystko jest jednak idealne. Optymalizacja bywa nierówna, a w niektórych momentach i to takich, których byśmy nie podejrzewali, pojawiają się przycięcia, spadki płynności i drobne błędy graficzne. Nie są to problemy katastrofalne, ale w grze, która stawia na precyzję i czytelność, mogą być odczuwalne. Do tego dochodzi fakt, że część lokacji, mimo ładnej oprawy, nie zawsze różnicuje się wystarczająco, by uniknąć wrażenia powtarzalności.

Według mnie niepotrzebne są także sekcje z widokiem zza pleców głównego bohatera. Mam wrażenie, że to takie zapychacze niepotrzebnie wydłużające czas gry. Lokacje są zamknięte a interakcja z otoczeniem prawie zerowa.

Rozbudowa bazy i zarządzanie ekipą

Poza misjami taktycznymi gracz ma też dostęp do rozbudowy własnej bazy, która pełni rolę centrum operacyjnego naszej ekipy. To miejsce, gdzie rozwijamy infrastrukturę, odblokowujemy nowe funkcje i przygotowujemy się do kolejnych zleceń. Rozbudowa nie jest może najbardziej rozbudowanym elementem gry, ale daje poczucie ciągłego postępu i sprawia, że między misjami zawsze jest coś do zrobienia.

Baza pozwala między innymi na rozwijanie technologii, ulepszanie sprzętu i zarządzanie zasobami. To ważne, bo w Zero Company nie chodzi tylko o samo prowadzenie walki, ale też o budowanie przewagi długoterminowej. Inwestycje w określone działy mogą wpływać na dostępność nowych możliwości, a decyzje podejmowane w bazie mają realne znaczenie dla dalszej rozgrywki.

Z poziomu bazy zarządzamy także ekwipunkiem oraz jego ulepszeniami. Niestety czytelność skilli i ekwipunku troszeczkę kuleje. Każdy operator może korzystać z różnych broni, pancerzy i dodatków, a ulepszenia mają realny wpływ na styl walki. To pozwala dopasować drużynę do własnego stylu gry, zamiast zamykać wszystko w sztywnych klasach.

Warto podkreślić, że rozwój ekwipunku nie ogranicza się tylko do prostego zwiększania statystyk. Niektóre modyfikacje zmieniają sposób działania postaci, wpływają na zasięg, mobilność albo zdolność do współpracy z innymi członkami zespołu. To dobrze współgra z resztą systemu walki, gdzie pozycjonowanie i synergia mają duże znaczenie.

Podsumowanie i ocena

Star Wars Zero Company to bardzo udana, choć nie idealna strategia turowa osadzona w uniwersum Gwiezdnych Wojen. Największą siłą tej produkcji pozostaje historia, klimat i sposób, w jaki łączy filmowy rozmach z taktyczną rozgrywką. Bit Reactor stworzyło grę, która nie próbuje być kolejnym XCOM-em, tylko stawia na własny, bardziej agresywny styl walki i silne postacie.

To nie jest jednak tytuł bez skaz. Interfejs, optymalizacja i powtarzalność części misji pokazują, że pod bardzo dobrą warstwą narracyjną kryje się produkcja, która mogłaby być jeszcze lepsza. Mimo to Zero Company zdecydowanie zasługuje na uwagę, szczególnie od fanów uniwersum i osób szukających dobrej strategii z mocną opowieścią. To nie jest rewolucja w gatunku, ale bardzo solidny i wyrazisty krok w dobrym kierunku.

Ocena 8 na 10Ocena 8 na 10
Gaming SocietyRedakcja poleca

Zalety

  • Bardzo dobra, filmowa historia osadzona w mniej oczywistym okresie uniwersum.
  • Silne, wyraziste postacie i dobrze napisane relacje między członkami drużyny.
  • Świetny klimat brudnych, szorstkich Gwiezdnych Wojen.
  • Bardzo satysfakcjonująca mechanika walki oparta na współpracy i synergii.
  • Duża elastyczność w rozwijaniu operatorów i budowaniu drużyny.
  • Wysokiej jakości animacje, muzyka i cutscenki.

Wady

  • Interfejs bywa toporny i nieintuicyjny.
  • Optymalizacja pozostaje nierówna, z drobnymi przycięciami i spadkami płynności.
  • Część misji i lokacji z czasem zaczyna się powtarzać.
  • Poziom trudności może być zbyt niski dla doświadczonych graczy.
  • Niektóre nowe mechaniki nie są w pełni wykorzystane.
  • Rekruci bez fabularnej tożsamości szybko stają się mało interesujący.

Bądź na bieżąco!

Obserwuj Gaming Society w Google News

Obserwuj
Udostępnij artykuł:
SoSlowGamer
SoSlowGamer

Redaktor, szef działu retro

Komentarze (0)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Polecane artykuły